Ik beleef 2: Poetry Slam

Ik in de jury?

Het was gewoon toeval, laten we maar zeggen, zoals de zon overdag en de maan ’s nachts wel eens durft te schijnen, dat ik donderdag naar Nijmegen trok om het fenomeen ‘Poetry Slam’ van dichterbij op te snuiven. Dichterbij, jazeker, vanuit Gent toch wel een drietal uur onderweg geweest.
Een leuke aankomst was het daar wel in het huisje van Doornroosje, allemaal podiumbeesten bij elkaar en het fijnste was dat de groep elkaar nog goed bleek te kennen ook. Ik stond daar een beetje van te kijken, eigenlijk. Nog een snelle hap (met veel boter) door de keel gedrukt en dan de zaal binnen. Intussen was al uitgemaakt dat Sieger M. Geertsma (finalist in Rotterdam) door Xavier Roelens vervangen zou worden. De jongeheer was oprecht gelukkig en ik nog veel nieuwsgieriger. Nu goed, ik nam me voor zowieso te supporteren. Het volgende waanzinnige gebeuren had ik echter niet meegerekend. Toen de regels van de avond werden uitgelegd, bleek dat de jury, bestaande uit Jeroen Naaktgeboren en Bart FM Droog, zich nog van twee vrouwen uit het publiek wilde vergezellen. Mijn avond was waarschijnlijk een stuk anders geweest als ik mijn hand niet had opgestoken. Daar zat ik dan, op het podium, gratis drank, tien cijfertjes voor mijn neus en maar de vraag beantwoorden wat ik, Vlaamse, daar in godsnaam deed…

De eerste ronde: Anneke Claus beet de spits af en kreeg van Bart en Jeroen al meteen een negen toegedeeld. Ik was verrast: dus dit was volgens hen dus één van de beste dingen die we deze avond zouden zien? Ikzelf had er wat moeite mee om meteen met hoge punten te gooien, zo zit je meteen aan je plafond. Ik begon dus met een zes. Achteraf bekeken was dat misschien te weinig aangezien Claus tot mijn verbazing toch wel een goeie uit de eerste ronde bleek te zijn. Maar over het algemeen had ik over de eerste ronde zoiets van: dit is niet veel soeps, is dit werkelijk een landelijke finale? Het zal er aan liggen dat ik Vlaamse ben en ik van sommige dichters totaal niets begrepen had. Gijs ter Haar kreeg van het publiek zijn aanhang en Anneke Claus mocht (vooral dankzij Bart en Jeroen) door .

De tweede ronde kon mij al veel beter bekoren. Olaf Risee en Karlijn Groet kregen van mij beide resoluut een negen. Het zijn de enige twee dichters die van mij deze score gekregen hebben (een negen is immers bijna perfectie). Tot mijn grote vreugde mochten zij uiteindelijk door naar de volgende ronde. (ik zwijg over mijn deelname aan het gejoel van het publiek toen men over Olaf het oordeel moest vellen.)

Ik begon wat moe te worden van de hoge concentratie die men van mij verwachtte, vooral omdat je het maar moet kunnen: dichters beoordelen terwijl ze met je rug naar je toestaan, de luidsprekers op het publiek gericht en in het grootste deel van de gevallen in turbosnelheid hun lokale Nederlandse taaltje gebruikend. Toch was er nog een derde ronde en de eerste die daar mocht optreden was Merijn Hilte, stadsdichter van Nijmegen: het was me al voorspeld geweest dat hij waarschijnlijk met het publiek zou gaan lopen en dat maakte me (dubbel) kritisch, nu goed, het maakte niet veel uit, door ging hij toch. Wij, de jury, moesten dus de andere man kiezen. Voor mij waren in de running: Xavier Roelens (vlot en voldoening gevend), Sander Koolwijk (teder toch?) en ACG Vianen (echt slam). Aangezien ACG van ons te weinig punten had gekregen, was het tussen Xavier en Sander die we beiden een gelijke score hadden gegeven. Ik had Sander de eerste keer een zes gegeven. Weinig was het, veel te, aangezien er wat slechter was dan hij in de derde ronde, die ik dan weer teveel punten gegeven had, maar met Xavier in mijn achterhoofd, wilde ik de tien van Jeroen omzetten in een acht. extra spannend dus. Bij het opnieuw uitdelen van de punten won Sander het pleit. Eigenlijk was het mij eender, maar ik had het voor Xavier best spannend gevonden, vooral omdat hij eigenlijk ‘interim’ was. (shhht)

De Halve finale: Juist ja, Anneke Claus. Ze kreeg al meteen hoge punten weer en de 8.25 werd behaald, Xavier en Sander hadden met deze score in de derde ronde gestreden om de halve finale, dat beloofde. Gijs ter Haar beviel me niet zo heel goed, ik geloof dat hij wat te routineus overkwam, kan dat? Mijn twee favorieten Olaf Risee en Karlijn Groet deden het weer fantastisch vond ik, misschien jammer dat Karlijn eindigde met een ‘heb ik nog tijd?’ Sander Koolwijk vond ik wel goed, minder dan Olaf en Karlijn, maar hij mocht uiteindelijk door naar de finale van de jury, en waarom? Mijn medejurylid Joke gaf hem zonder aarzelen een tien. Toen men haar vroeg waarom, kon ze enkel ‘zo mooi’ uitbrengen. Aan mij vertelde ze dat haar man in Afrika zit en dat het dicht dat hij voordroeg haar zo persoonlijk had aangegrepen, het was iets van ‘dicht bij me’ of zoiets. Hmm, subjectief? welwel…. En ja, de laatste Merijn Hilte: het publiek was alweer van hem.

Finale dus met Sander en Merijn. Het lanterfantgedicht van Merijn: ik dacht bij mezelf, laat het publiek nu aub gewoon kritisch zijn. Gelukkig was het publiek het daarmee eens en kon Sander het net winnen van Merijns thuisfront. Sander heeft het goed gedaan, vooral met zijn ritmische thuisgedicht. Ik ben blij dat hij van de twee de winnaar werd, maar mijn twee negens die ik in de tweede ronde gaf, wel, dáár heb ik nog steeds geen spijt van. Al bij al ben ik blij met het rolletje dat ik in deze finale toegedaan kreeg (stel je voor), hoewel ik toch vind dat we allemaal best nog wat objectiever konden zijn.

Advertenties

2 gedachtes over “Ik beleef 2: Poetry Slam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s