De fietstocht

Ik weet niet wat me tijdens het fietsen is overkomen, maar plotseling werd ik overspoeld door verdriet. Ik kreeg zowaar een heuse huilbui tijdens dat fietsen van me. De weg voor me werd steeds waziger en ik had moeite om het stuur voor mij recht te houden. Ik wreef de tranen met één hand weg maar ze bleven maar komen. Ik remde, plaatste mijn voeten van op de trappers op de grond en liet de mensen naar me kijken. ‘Wat zou er met haar…’ zag ik ze al denken. Ik zuchtte. Een mens mag toch wel even een zakdoek bovenhalen, zeker?

Advertenties

2 gedachtes over “De fietstocht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s