bij het begraven

je staart, verstrakt, went aan
het wieken van een vink op een

tak. je te koude kleren verteren
met moeite de striemende wind,

je mond en ogen knijpen
samen maar je blijft staren, denkt:

‘geen maag die nu nog durft te
knorren.’ even later treed je uit,

lost op in ijle lucht, schrikt dan
van die plotse kerkklok achter je.

Advertenties

3 gedachtes over “bij het begraven

  1. Ja doods gedichtje, heel apart ritme en sfeertje creëer je hier, erg mooi vind ik..
    je laat me denken tot op het einde en dat is een goed teken ;), erg graag gelezen deze ook

    Groetjes Joris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s