ik beleef: Nijmegen Literatuurprijsuitreiking

Een verslag over iets schrijven, doet er meestal niet toe. Of je het nu schrijft of niet, het verzet geen wereld en op respons moet je meestal ook niet wachten. Een verslag schrijven over iets weken na de feiten, doet er daarom hélemaal niet meer toe.
Ik vertelde overigens alweer aan Parlando hoe het zat met de prijzen. Mijn teergeliefde Prins die me naar de uitreiking had meegesleurd, werd er warempel als beste poëzie-inzender uitgeroepen met zijn cyclus ‘…zij zo’. De cyclus is een opsomming van hoe ik een sigaret rook, hoe ik over ijs glijd, hoe ik Prins uitzwaai enz. Heel erg vleiend allemaal, dat vooral, maar het mag volgens de jury en volgens mij, ook wel poëzie worden genoemd, daarvoor heeft het de gevatheid, de kracht met woorden, etc. Vraag me niet poëzie exact te definiëren, ik ben nog op zoek, zie daarvoor enkel bijdragen geleden. Ik vraag het me vooral af sinds ik voor Meander ben gaan werken.

Victor Vroomkoning, de voorzitter van de jury daar in Nijmegen, vond ook dat het poëzie mocht genoemd worden. Hij feliciteerde Prins achteraf nog hartelijk. Ik vond hem toen wel meevallen, toen hij met Prins praatte. Veel meer dan bij de korte interviews die hij van het publiek afnam tijdens het uitmaken van de Publieksprijs. Voor die prijs mocht het publiek stemmen wie het beste had voorgelezen. Tijdens de telling viel hij iedereen wel min of meer lastig met domme vragen en als iemand dan zijn/haar mening over iets zei, drong hij de zijne op. Een slechte interviewer, zelfs Paul Jambers zou hierbij even slikken wellicht.

Zo vroeg hij aan een meneer wat deze verkoos: poëzie of proza voor de publieksprijs. Toen deze laatste de stelling opwierp dat proza misschien gemakkelijker naar voren te brengen is dan poëzie, viel Vroomkoning volledig uit zijn rol. Hij begon over het probleem van de lezer of de tegenwoordige mentaliteit en riep alvast uit dat hijzélf héél goed zijn poëzie naar voren kon brengen. De man maakte wellicht de conclusie omdat poëzie vaak korter is dan proza, maar door metaforen, dubbele lagen en andere verbeeldingen best ingewikkeld kan zijn. Hij kreeg echter de kans niet meer zijn stelling te verduidelijken, Vroomkoning gaf hem eenvoudigweg de micro niet meer.

Het was wel wat en Prins en ik keken geschokt naar elkaar. Toch was het voor ons daar in Nijmegen ook nog een leuk weerzien met Yvonne Broekmans, medewerkster van Meander die ook genomineerd was voor de prijs en Willem Sjoerd van Vliet, redacteur van Op Ruwe Planken en goede vriend sinds ons duo-optreden daar in februari. We zijn die avond nog heel laat teruggekeerd want voor mij was er de volgende dag Chiro. Het is in de autorit naar huis dat mijn nier voor het eerst van zich liet horen. Rugpijn? En de dag erna: Zonneslag?

Advertenties

2 gedachtes over “ik beleef: Nijmegen Literatuurprijsuitreiking

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s