Verhaaltje

Ria
Ria, het meisje met het rode haar en de meeste sproeten van de klas, draagt nooit haar schoenen dicht. Ze kijkt altijd een beetje scheef naar de mensen als ze lacht, alsof ze het plezier nooit echt meent. Het maakt ons onzeker en doet ons soms nadenken over onszelf en ons gevoel voor humor. Waarom lachen we eigenlijk? De volgende dag zijn we het weer vergeten.

Toen Ria thuiskwam van een jeugdkamp, lachte haar moeder niet, zelfs niet vals. Ria had haar tassen afgelegd, een glas melk gedronken en witte klodders gemorst op het parket. Ria’s moeder was daar zo vurig boos om geworden dat de hele buurt haar had horen schreeuwen. Ria zelf had daarna de hele namiddag buiten op het muurtje voor het huis gezeten. Dat hadden we gezien door het raam van een klasgenootje die niet zover van Ria woont.

Met Ria in de klas zitten is wel fijn. Niet omdat we allemaal zoveel persoonlijk contact hebben en als vrienden alle roddels eerlijk met elkaar delen, maar omdat Ria altijd wel iets opmerkelijks doet in de klas. Laatst, tijdens de pauze, gooide ze nog een bloempot uit de klas naar beneden. Het ding kletterde in duizend duigen uiteen op de speelplaats. Ria bleef er maar naar staren. Iedereen in de klas was door het geluid opgeschrikt en helde over de schouders van Ria mee om te kijken naar de ravage. Toen we Ria vroegen waarom ze de bloempot naar beneden had gekegeld, haalde ze haar schouders op. Haar twee rode vlechten bewogen een beetje mee, dat was alles.

Ria kan ook niet goed overweg met de leraren, maar dat is een ander verhaaltje.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s