zo van die dagen om bij stil te staan…

Vreemd hoe een mens, en dit wellicht als enige wezen op aarde, zich zo kan vastklampen aan de tijd. Gisteren dit, vandaag dat, morgen het volgende. Of nog erger, gisteren is het zoveel jaar geleden dat, vandaag vieren we dit jubeleum, morgen ben ik jarig. Alsof we uiteindelijk alleen nog maar tellen in ons leven. Gisteren was ook zo’n dag:

– De wtc-torens stonden er een laatste dag. Er was nog geen aanleiding tot een ‘oorlog tegen het terrorisme’ en Bin Laden was een laatste dag quasi anoniem.

– Moeder en vader trouwden precies vijfentwintig jaar geleden. Het was een mooie dag, zegt papa erover. Dat is alles.

Open monumentendag in Vlaanderen, wellicht vlogen de data er rond in de gebouwen. Hier in Tielt kon je overigens de archieven van uitgeverij Lannoo bezoeken. Briefwisselingen tussen auteurs en uitgevers, waaronder die van Stijn Streuvels.

– De oude Tieltse jongensschool was na 320 jaar dienst voor een laatste maal te bezoeken. Aangezien ik daar ook mijn tijd gesleten heb, kon ik er niet afwezig zijn. Sommige leerkrachten hebben blijkbaar voor de gelegenheid de koppen bij elkaar gestoken om erover te gaan dichten. Op initiatief van priester-dichter Jan Lerouge hebben ze een bundeltje samengesteld vol met nostalgisch gemijmer over de school. Ook Jan vanmeenen leverde zijn bijdrage.

– Prins zag een Noorse vriendin na acht jaar terug.

Zo werden Prins en ik er ook van overtuigd dat we gisteren op één dag na anderhalf jaar samen gingen zijn. Na een korte berekening vanmorgen blijken we daarvoor echter nog een maand te vroeg te zijn, ons anderhalf jaar samen vieren we op Onbederf’lijk Vers in Nijmegen. Zo’n memorabele dag valt dus niet te missen. De hoeveelste keer is dat eigenlijk al, Onbederf’lijk vers…?

O ja, nog wat om te tellen: het was vandaag mijn eerste dag bij Uitgeverij Lannoo.

Advertisements

3 gedachtes over “zo van die dagen om bij stil te staan…

  1. Dat is al jaren aan de gang, in ieder geval, Onbederf’lijk vers 😉
    Ik ben er niet blij mee dit jaar, bij poëzieanalyse gaan we er iets mee doen en ik heb het al zo druk 😛
    Was ik dan toch maar in de organisatie gaan zitten, dan had ik het mooi af kunnen houden dat er hongerige professoren op afkwamen…

  2. Foei, Sylvie! Je mag daar niet zo smalend over doen.

    Overigens was ik daar trouwens dus helemaal niet aanwezig. De reporter van Het Nieuwsblad was blijkbaar iets te ijverig.
    Een toffe collega heeft daar iderdaad enkele (achterblijvende) gedichten van mij voorgelezen, maar zelf was ik op dat eigenste moment op de fiets met mijn keppe de vredesroute aan het beleven.
    Maar jij wist dat natuurlijk niet, want je was er niet!

    Groet!
    Jan

  3. Jeroen, ’t leven is inderdaad druk. DAn treffen we elkaar eens elders?

    Jan, inderdaad niet, had veel zaken te doen, zoals je lezen kan. Toch blij dat ik het nog eens voor een laatste keer zag, dat gebouw. Overigens, het was ook fijn om nog eens bij te praten met bijvoorbeeld leerkrachten Nederlands. Poëzie was toch wel het laatste wat ze van mij verwacht hadden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s