Gedichtendag: 9 & 10

Dit zijn de laatste twee, stem op radio 1 en win een boekencheque van 100 euro:
9. Stefan Hertmans
‘Ajuinvingers’

Je sneed ze zacht alsof ze leefden,
eerst dwars en dan de ringen,
maar het deed pijn daar
waar de schil je huid kon raken.

We moeten nu niet praten
had je nog gezegd.
Je ogen prikken maar het stelpt
de woorden niet.

Zelf rook ik rode snippers,
hun sap nog in de vingers
die ik op je handen had gelegd.

Zo bezocht me ooit een engel,
terwijl jij koortsig sliep,

en op het vuur een pan
die jaren blonk van avondlicht.

Verlicht ons, Muze,
versnipper onze levens.

Omhels me, jij,
je vingers ruiken
en ze beven.

uit: Stefan Hertmans, Kaneelvingers (2005), p. 7.

Jurymotivatie

Stefan Hertmans, Kaneelvingers (De Bezige Bij)

Een dichter verkent de wereld en de taal. In Kaneelvingers systematiseert Hertmans deze opdracht met de metafoor van vingers en handen die de wereld aanraken. Maar de taal kan nooit de ervaring evenaren. Deze zinnelijke poëzie verkent alle nuances van dat machtige onvermogen.

10 Peter Holvoet-Hanssen

‘Voor de troostelozen’

Zo ik verdwaal, doe me de weg terugvinden prevelde ze
geen vliegwiel der snelheid brengt je moeder terug
geen goudwolkje op de begrafenis van de pechvogel
het gat in haar been werd een put in het slijk naast het graf van
de man die op zondag cultuur bracht op de radio

Daar sta je dan met je mond vol tanden, gevlucht naar U-A-A
met je spiegelspel en je poëticaal verantwoorde kijk op de dingen
te staren naar het mooie woord tsunami of verkies je een
tsoenami, kaperskop – water waar normaal de hemel staat
de Zwarterik lacht bij zilveren lucht de Granderik uit

Kom binnen, drink wat van die zwijgende tranenthee

Neem je schelpenhoed af voor d’aanzwellende slachtoffers
een speelplaats vol kinderen geklutst als een zwart ei des doods
stink maar mensen, ‘s nachts schijnt de zon toch voort
proberen niet te creperen bevend voor de tang der zee
sterren rapen op een rottend jaar dat achter de knekelbergen

met mokerslagen – drie generaties tegelijkertijd – verdwijnt

26 december 2004

uit: Peter Holvoet-Hanssen, Spinalonga (2005), p. 36.

Jurymotivatie

Peter Holvoet-Hanssen, Spinalonga (Prometheus)

Lijden, ziekte en dood beheersen de gedichten in Spinalonga. De sterkte van de poëzie van Holvoet-Hanssen is dat ze erin slaagt om met haar sprookjesachtige verbeeldingskracht een grote menselijke en poëticale vitaliteit te plaatsen tegenover dat thema van dreiging en verval.

Advertenties

2 gedachtes over “Gedichtendag: 9 & 10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s