Sus van Elzen leeft!

Gisteren ging ik naar de voorstelling van het nieuwe boek van Sus van Elzen, De Palestijnen, de toekomst van een droom. Ik geef toe: hier was ik niet naar toe gegaan als ik vandaag voor de man in het kader van mijn studie journalistiek geen artikel moest inleveren over het mislukken van de laatste vredesonderhandelingen tussen Israël en Syrië. Toch kon ik ook Prins ervan overtuigen dat het wel erg interessant kon zijn. En dat was het. In een interview met de hoofdredacteur buitenland van DeMorgen wees Van Elzen op het gevaar van het isoleren van Hamas.

Tot onze grote verbazing werd er ook poëzie voorgedragen. Prins werd er alleen maar enthousiaster door. Om in de sfeer te blijven had Al Galidi namelijk 5 gedichten uitgekozen die door Palestijnse dichters waren geschreven. Een van die vijf was geschreven door de ‘omstreden’ dichter Mahmoud Darwish en lijkt een perfecte metafoor te zijn voor het probleem:

THE MOSQUITO

The mosquito, whose masculine name in Arabic I do not know, is more ferocious than slander. Not satisfied with sucking blood, she pushes you into a futile battle. And she only visits in the dark like al-Mutanabi’s fever. She drones and whizzes like a fighter jet, you don’t hear her until after the strike. The target is your blood. To see her, you turn on the light, but she hides in some corner of the room, in whispers, and stands on the wall . . . safe and peaceful as if in surrender. You try to kill her with your shoe, but she maneuvers, escapes and reappears in contempt. You retry and fail. You curse her in a loud voice, she doesn’t care. You negotiate a truce in a friendly voice: sleep so I may also sleep! And you think you have convinced her, turn off the light and return to bed. But as she has sucked more of your blood, she repeats her droning with another raid. She pushes you into a lateral battle with insomnia. You turn on the light again and resist her, along with insomnia, by reading. Then she lands on the page, and you are filled with joy, murmuring to yourself: She fell in the trap. And forcefully you shut the book: I killed her . . . I killed her! You open the book to rejoice in victory, but don’t find the mosquito, and don’t find the words. Your book is white. The mosquito, whose masculine name in Arabic I do not know, is neither metaphor nor metonymy, not even disguise. She is an insect who loves your blood. She smells it from twenty miles. And your only means to bargain with her for a truce: is to change your blood type!

(c) Mahmoud Darwish

Sus van Elzen zet na dit boek het Palestijns-Israëlisch conflict even opzij en schrijft nu een boek over China. Het is vreemd hoe deze springlevende schrijver ooit door Gierik gecontacteerd is geweest voor het themanummer: ‘vergeten schrijvers’ .

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s