HDC: Guido De Bruyn

Vandaag werd in de krant en op de radio het eerste genomineerde gedicht voorgesteld voor de gedichtendagposter. Deze genomineerde maakt ook kans op de Hermand De Coninckprijs. Geniet mee en stem!

1

Guido De Bruyn

Van het doosje

Van het doosje
daar op de rand van de kast
kennen we de inhoud.
Groot en klein in huis
kent de inhoud van het doosje
daar op de rand van de kast.
Bezoekers niet.
Bezoekers lichten ook niet
het deksel van het doosje
daar op de rand van de kast.
Wij wel, maar
nooit als er bezoekers zijn.
Dat is een stille afspraak
tussen groot en klein in huis:
licht nooit het deksel van het doosje
daar op de rand van de kast
in het bijzijn van bezoekers.
Bied hen iets te drinken aan,
poets hun schoenen,
geef hen desnoods onze laatste boterham.
Kortom: wees gastvrij, zodat ze graag
terugkomen in ons huis.
Maar licht nooit
het deksel van het doosje
daar op de rand van de kast.

uit: ‘Het huis augustus’, Uitgeverij P, 2007, p. 39

je kunt het gedicht ook beluisteren.
Zangeres Eva De Roovere over het gedicht in De Standaard
Van het doosje, sprak mij meteen aan. Het is een toegankelijk en herkenbaar gedicht, met een eenvoud die aan spreektaal grenst. Het is ook geen gedicht in de traditionele zin van het woord. Het rijmt bijvoorbeeld niet en het heeft geen duidelijk metrum. Dat maakt het zo origineel. De taal is erg beeldend en zo probeer ik mijn liedjes ook te maken. Dat zijn verhaaltjes van drie minuten en dit gedicht is zelfs nog korter. Toch roept het ook een heel verhaal op.
In eerste instantie lijkt het iets alledaags, een doosje op de kast. Ik kan het mij zo voorstellen. Wij hebben er thuis zo ook eentje staan, vol prulletjes, dat eigenlijk alleen door ons af en toe wordt geopend.
Maar als je er verder over nadenkt, ontdek je andere betekenissen. Het is ook een symbolisch doosje. Je ontdekt een duistere kant. Elke familie bewaart zijn familiegeheimen zorgvuldig. Er is altijd wel een nonkel, een tante of een voorouder die iets mispeuterde, en dat wordt dan angstvallig stilgehouden voor de buitenwereld, want “wat zullen de mensen wel niet denken”. En iedereen heeft ook wel zelf een geheim dat hij aan niemand wil vertellen.
Dat het gedicht twee kanten heeft, maakt het net zo mooi. Ik probeer mijn liedjes ook op die manier betekenis te geven. Op het eerste gezicht zijn het luchtige liefdesliedjes, maar als je goed luistert, hoor je dat er nog een boodschap in zit. Je vindt altijd nog een diepere laag die het hele liedje minder licht maakt.
Ik hou van poëzie. Ik vind het een kunst om beeldende en kleurrijke gedichten te schrijven, die toch duidelijk zijn. Herman De Coninck was daar een meester in. En dit gedicht is er ook een mooi voorbeeld van. (ilo)
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s