HDC: Mark Insingel

3

Mark Insingel

Ik zie jou zo

Ik zie jou zo,
zo moet jij zijn.

Jij moet zo zijn
als ik jou zie.

Zo zie ik jou
als jij moet zijn.

Zo moet jij zijn:
dat ik jou zie.

uit: ‘Iets’, Poëziecentrum, 2007, p. 14

beluister

Poëzievriend Wim Helsen over dit gedicht in De Standaard:
Ik zie jou zo, trof me door zijn ogenschijnlijke eenvoud. Het ziet er klein en simpel uit, maar het is dat niet. Het is heel speels. Ik amuseer me bij het lezen en herlezen ervan. Daarom heb ik dit gedicht gekozen.
Ik heb het eens nageteld en het is een gedicht met maar negen woorden: ik, zie, jou, zo, moet, jij, zijn, als, dat. Met die weinige woorden ontvouwt zich een hele wereld van zien, bepalen, gezien moeten worden. Elke strofe heeft een voor de hand liggende verklaring, maar daarnaast zijn er andere betekenissen mogelijk. Neem nu die eerste twee verzen: wie is ik, wie is jij? Een man en zijn vrouw, denk je eerst. Maar het kan ook om één persoon gaan die het tegen zichzelf heeft. Of het kan de dichter zijn die een dialoog aangaat met de taal.
En er zijn nog meer mogelijkheden. Als je de vier strofen samen zet, dan wordt het echt complex; je kan de betekenis van dit gedicht niet in één zin vatten. Het is geen duidelijk verhaal over een man en een vrouw. Maar het is zeker geen gebazel in het luchtledige. Het gaat over hoe we een relatie proberen te bepalen, denk ik. Dat is iets waar iedereen dagelijks mee bezig is, zij het niet zo bewust als de dichter hier.
Ik zie jou zo, is het abstractste gedicht van de vijf genomineerden. Ik heb niet noodzakelijk een voorkeur voor abstractie, maar hier werkt het gewoon goed. Het gedicht is net zo sterk omdat het de relatie waarover het gaat, niet duidt. Er zijn veel invullingen mogelijk. Je kan het op jezelf betrekken, maar dat is niet nodig. De woorden krijgen betekenis door het gedicht waarin ze staan: dat geldt natuurlijk voor alle poëzie, maar bij uitstek voor dit gedicht.
De toon heeft zeker iets dwingends: we horen hier iemand die iemand anders probeert vast te leggen. Maar het lukt niet; dat is het mooie aan dit gedicht. Het is uiteindelijk heel menselijk. Je kan het zelfs lezen als geklungel. Dan vind ik het heel grappig.
In de laatste strofe haalt de machteloosheid de overhand: het doet er al niet meer toe hoe ik jou zie, als ik je maar kan zien. De toon is die van een besluit, maar de inhoud is minder beslist. (kdo)

Advertenties

Een gedachte over “HDC: Mark Insingel

  1. Wie was jouw favoriet? Mark Insingel de mijne! Had ik nu eens niet voor een vrouw gestemd … Wat de Cultuurprijzen betreft, ik koos voor Peter Holvoet-Hanssen en Andr� Sollie: ze wonnen beiden. (Alsof het aan mij zou gelegen hebben. Ha. Toch leuk als je favorieten winnen …!)

    En heb jij al voor Het Mooiste Kinderboek Aller Tijden gekozen? Ik voor “Pluk van de Petteflet”. En jij?

    Veel groetjes
    janien, weet je nog, van The Sausage Machine …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s