HDC: Miriam Van hee

4

Miriam Van hee

zomereinde aan de leie

dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen

het water zelf kun je hier waar wij zitten
niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien
tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep

hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand

uit: ‘Buitenland’, De Bezige Bij, 2007, p. 8

beluister

Zangeres Yasmine over het gedicht in De Standaard:
Zomereinde aan de Leie sprak me meteen aan. Het is een vrij toegankelijk, een direct verhaal. Je ziet meteen dat schilderij voor je. Dat vind ik ook belangrijk aan een songtekst: dat er een duidelijk verhaal is. Toch weet je niet meteen waar het verhaal naartoe gaat; het einde komt onverwacht. Gaat het over verlies? Van een lief of van iemand anders? Of gaat het over afscheid van je jeugd? Het blijft open voor interpretatie en dat is goed. Maar het is wel een droevig gedicht. Droevig is mooi, vind ik. Het is in ieder geval moeilijker om over vrolijkheid te schrijven; dat merk ik ook als ik aan liedjesteksten werk.

Tja, ik lees zo’n gedicht toch onvermijdelijk met wat beroepsmisvorming. Hoe onbevangen ik ook probeer te zijn, ik begin meteen te analyseren. Hoe zit het ritme? Is er rijm en zo ja, is het zinvol? Dit gedicht heeft de beste cadans van de vijf genomineerden. Het is het meest visuele. En misschien ook het meest toegankelijke; bij de andere blijven de gedachten toch meer gesloten.
Het is bovendien het enige gedicht van een vrouw; dat verdient ook steun. Is het ook een typisch vrouwelijke tekst? Daar wil ik voorzichtig in zijn, maar toch: dat beschrijvende, het vleugje romantiek… Dat is wel vrouwelijk. En de sneer die op het einde komt: dat ook.
Het is misschien ook typisch voor een vrouw dat ze haar verhaal bekijkt door de ogen van een ander. Ze maakt geen statement over zichzelf.
Onwillekeurig deed de beschrijving mij denken aan het parkje waar ik als kind veel tijd doorbracht. Ik speelde er en klom er in een boom om de voorbijgangers te bekijken. Werd Miriam Van hee ook geïnspireerd door haar favoriete plek? Of door een schilderij? Het is niet helemaal duidelijk waar ze haar inspiratie haalde. Ook dat is intrigerend. (kdo)
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s