Er klettert een keizer…

Ik ken geen enkele versregel vanbuiten, aan een roman heb ik me nooit gewaagd, nooit heb ik een theater of een film van hem gezien en schilderde hij? O, wat geweldig. En toch. Net zoals de joelende Irakezen bij de ‘bevrijding’ vijf jaar geleden het standbeeld van Saddam Hoessein neerheelden, zo deed de triomferende Alzheimer gisteren ook de keizer op de grond kletteren. En dat het kletterde! Het smaakt vooral bitter, want ja, ook ik durfde wel eens te refereren naar Claus als een buitenlander me vroeg naar onze literatuur.
Naar wie moeten we nu refereren? Willekeurig naar de zoveel jongere Verhulst en Verhelst en Brusselmans? Die laatste die zich afvraagt: ‘Wie heeft Claus écht gelezen?’ (en terecht). Of moeten we toch nog even teruggaan naar de oudere garde, naar Claus’ generatiegenoten als Geeraerts, Deleu of Michiels. Het is duidelijk: voorlopig eveneert niemand de Vlaamse keizer. Het zal nog een tijdje duren.
‘Tetitatutis’, vond Claus op zijn West-Vlaams. Het is mooi als je dat kunt besluiten. De Française Chantal Sébire – u weet wel, de vrouw met de tumor in haar gezicht – vond dat gisteren ook. Alleeen kon zij niét rekenen op de ‘goede zorgen’ van de euthanasie.
Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s