bij deze voor eens en voor altijd

familiepoëzie

soms bekijken ze mij alsof ik maar een knop om hoef te draaien, ik een fontein word en mooie woorden spuit.

en als ik dan voorlees, brandt het op hun lippen: hoe kan dat meisje in de trein, die jongen in de straat meer indruk maken op jou dan ik die trouw, je zus die een kind baart, je oom die sterft?

ik heb al geoefend op dat schaapachtige kijken als in: kan ik eraan doen dat de muze kilo’s op mijn handen legt als er in de familie iets gebeurt?

niet alles wat valt, kaatst scherven terug. of nog: wat betekent  ‘schaduw’ nog als je niet durft te wijken van de boom waaronder je geboren werd?

Advertisements

4 gedachtes over “bij deze voor eens en voor altijd

    1. met eigendunk heeft ’t niet veel te maken. ik denk wel dat ’t voor vele schrijvers herkenbaar is. Een familielid die zegt: ‘Hier schrijf jij maar iets op het doods-/geboorte-/trouwkaartje. Jij weet vast wel iets goeds!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s