Signeren

Vandaag mocht ik op de Boekenbeurs signeren. Iemand op Facebook zei me ter aanmoediging: ‘Go and live my dream’. Als ik niet vorig jaar al eens gesigneerd had (zie dit verslag), zou ik apetrots ten strijde zijn getrokken. Nu waren mijn vooruitzichten wat realistischer. Ik ging voor één boek. Eén boek. Eén man of vrouw, volwassene of kind wil ik gelukkig maken met een eigenste, echte handtekening van me.

Ik had twee kansen om mijn doel te bereiken. Eén op de stand van Uitgeverij P waar ik als samensteller de bloemlezing ‘Nog een Lente’ mocht signeren, en één op de stand van Uitgeverij Vrijdag waar mijn debuut ‘Zonder’ nog eens in de schijnwerpers stond. Dat moést lukken.

Op de stand van Uitgeverij P lukte het alvast om mijn handtekening te oefenen. Iemand was zo straf geweest om een exemplaar van ‘Nog een Lente’ van thuis mee te brengen en het me voor te leggen ter ondertekening. Ietwat verbouwereerd tekende ik het met halfdoorzichtig papier gekafte exemplaar.

Op de stand van Vrijdag besloot ik daarom mijn doel te veranderen. De streep van de finish lag niet op het moment dat ik mijn handtekening had gezet, maar op het moment dat ik iemand naar de kassa had gejaagd om een boek van mij te kopen.

Prins zat naast me. Ter aanmoediging. Ik keek veel zijn richting uit. Dat vond hij geen goede tactiek, ik moest van hem het publiek aankijken. ‘Neen, doe ik niet’, zei ik vastberaden. ‘Dat voelt dan telkens als een afwijzing als ze me gewoon voorbijwandelen. Bovendien voelen die mensen zich misschien geïntimideerd als ik hen zo aankijk. De beste tactiek is -volgens mij- zijwaarts kijken, dan kunnen de potentieel geïnteresseerden zelfs bijna onopgemerkt mijn boekje vastgrijpen.’ Daar kon Prins zich iets bij voorstellen.

Toen ik plots nonchalant terugkeek naar het stapeltje boeken voor mijn neus, zag ik tot mijn grote verbazing dat er één exemplaar verdwenen was. Verrast keek ik op. Mijn tactiek had gewerkt! Voor mij stond een tengere jongeman in Zonder te bladeren!

‘Wees niet gegeneerd om dit boekje mee te nemen’, durfde ik. ‘Ah neen’, zei de jongen, ‘ik heb geen cash geld meer.’ ‘Maar we hebben ook proton, toch?’ zei ik. Van op mijn stoeltje probeerde ik een apparaatje aan de kassa te ontwaren. ‘Desnoods schiet ik je het geld voor!’ probeerde ik nog. De jongeman moest lachen. ‘Als ze proton hebben, wil ik er wel één kopen’, zei hij.

Ze hádden proton. Blijkt dat ik de jongen al ontmoet had op Facebook en dat hij al eens op zoek was gegaan naar mijn boek, maar het nergens meer had zien liggen. Het ding is dan ook al meer dan een jaar oud. 

Uiteindelijk werd het nog een lang gesprek met de jongen.  Na zo’n tien minuten keuvelen, namen we afscheid. Maar net toen de jongen al bijna de stand (en het zicht) verlaten had, viel het me plots te binnen. ‘Euh, moet ik je exemplaar nu niet signeren?’ riep ik hem na. ‘O, juist ja’, zei hij terwijl hij op zijn stappen terugkeerde. ‘Daarvoor zit je hier, niet?’

Advertenties

3 gedachtes over “Signeren

      1. Het was alles meer dan waard! Persoonlijk ben ik van mening dat poëzie onbetaalbaar is, maar dit stuit natuurlijk op enkele praktische problemen.
        En trouwens, dichters horen elkaar tenslotte te redden (;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s