#anekdotum – manager

Ik moest deze week een belangrijke tekst schrijven. De deadline was wegens omstandigheden vervroegd en ik raakte wat in paniek. Het feit dat mijn schrijfsel een bereik van honderdduizend mensen zou krijgen, deed daar ook geen goed aan. Ik besefte dat de tekst niet gewoon oké moest zijn, maar ‘er boenk op’, zoals ze dat zo mooi uitdrukken. En, ik moest ook maar eens dat grote podium gebruiken om echt te zeggen wat ik te zeggen had. Maar wat had ik eigenlijk te vertellen? Wat was het belangrijkste dat ik kon meegeven?

Op den duur stond er zoveel op het spel dat ik totaal verlamd geraakte. Ik schreef meerdere versies en vond er geen één goed. Toen de deadline echt in mijn nek begon te hijgen, maakte ik een versie af en liet die lezen aan mijn lief. Hij was kritisch en zei: ‘Je bent er met je hoofd niet bij, hé.’ Straffe commentaar vond ik, en ik moest er even van bekomen. Op zijn beurt voelde mijn lief nu ook druk: hij wilde me graag op de juiste manier feedback geven zodat ik er niet door ontmoedigd werd, maar er net motivatie uit putte om de tekst te herbekijken. Ook hij wilde graag dat ik kon scoren.

Die avond ondernamen we samen een nieuwe poging om mijn tekst te herwerken. We lazen alles luidop voor en fileerden de hele inhoud. Woord per woord spraken we uit en pasten we aan tot de zinnen begonnen te zingen. En toen werd het leuk. We riepen almaar meer ‘o!’ en ‘aha!’ en ‘ja!’ in koor. Een uur later hadden we de tekst gered. Meer nog, we hadden hem opgetild tot ‘er boenk op’.

Mijn lief had nog nooit zo intensief aan een tekst gewerkt, hij hijgde nog wat na terwijl hij ons een glas cava uitschonk.

En toen zei hij opeens: ‘Nú snap ik het!’

‘Wat?’ vroeg ik.

‘Wat jullie, schrijvers, doen’, zei hij. ‘Jullie teksten zijn eigenlijk de toppen van de hoogste bergen ter wereld. Jullie zijn er vaak ver voor gegaan, jullie hebben er zoveel andere zinnen voor overwogen en achtergelaten. Maar als die vondsten dan goed uitgeschreven worden, lijkt het alsof jullie die bergtoppen er gewoon even afgehaald hebben en die aan ons, lezers, op een dienblaadje presenteren.’

Ik moest lachen. ‘Waar haal je dat nu?’

‘Maar het is toch zo?’ vervolgde hij vurig. ‘Een goede tekst is groots en fris, en tegelijkertijd eenvoudig en toegankelijk. Onbereikbare bergtoppen op ooghoogte uitgestald. En dan zeggen sommige mensen: oh, ’t zijn maar hoopjes… Maar néén, dát is de top van de Kilimanjaro, dát is die van de de Mount Blanc en dát, dát is die van de Mount Everest!’

En zo raakten de taken in ons huishouden eindelijk verdeeld. Ik blijf schrijven, mijn lief wordt mijn manager. Hij vuurt me aan met metaforen zodat ik… hoge toppen kan scheren.

Een anekdotum is een contaminatie van een anekdote en een antidotum. Doe er uw voordeel mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s