Vandaag op de Tieltse blog van het Nieuwsblad

Ik had het niet verwacht. En tegelijk, in de gedachte die daarop volgde, zei ik tegen mezelf: waarom niet?
Waarom zou er in Tielt niet plots een jonge dichteres kunnen opstaan wiens poëzie me ontroert en bij de keel grijpt?
Sylvie Marie is een Tieltse jongedame van 24 die binnenkort haar eerste bundel Zonder voorstelt. Haar debuut wordt uitgegeven door de Antwerpse Uitgeverij Vrijdag en het Nederlandse Podium. Sylie Marie is een pseudoniem voor Sylvie De Coninck, en ze publiceert sinds 2005 gedichten voor literaire tijdschriften als Het Liegend Konijn, de Poëziekrant, het Nieuw Vlaams Tijdschrift en Lava Literair. Ze schreef ook al enkele poëziewedstrijden op haar naam, zoals de Guido Wulmsprijs van Sint-Truiden en de Conceptpoëzieprijs. Verder werkt ze mee aan de redactie van het literaire tijdschrift Meander en stond ze al geregeld op het podium in Vlaanderen en Nederland.
Toen ik in de krant over haar debuutbundel las, was ik meteen benieuwd. Ik ging op zoek naar haar e-mailadres en stuurde haar een mailtje: of ze me een paar van haar gedichten kon toesturen?
Een half uur later was mijn mailbox een paar pareltjes poëzie rijker. Dit, bijvoorbeeld, het titelgedicht ‘Zonder’ uit Sylvie’s debuutbundel:
zonder
die morgen tref ik woorden aan tussen de lakens,
ze prikken als stukjes spiegel waarin een schim
weerkaatst. ik lees:
ik ben weg, neem niets mee behalve
de geur van je haren, de zachtheid van je wangen,
de smaak van je lippen. de hond
op straat leidt me
af en ik staar naar het raam. nooit zag het ochtendlicht
er zo vaal uit, had het gordijn zo weinig kracht.
het was de eerste keer dat het niet opbollend
in mijn haren snoof, mijn wangen streelde,
me goedemorgen zoende.
Toen ik dit gedicht las wist ik het weer, waarom ik zoveel van poëzie hou, waarom er geen avond voorbijgaat dat ik niet langs mijn boekenkast loop en er een bundel uitkies, om daarna een halfuurtje te gaan zitten en je eigen gevoel van geluk of ongeluk terug te vinden in zomaar een paar woorden op papier die plots tot leven komen, een groep woorden, zoals Herman de Coninck ooit zei, ‘die zich samen plotseling bijzonder intiem gaan voelen en zeggen: laat ons nou maar altijd bij elkaar, er hoeft er geen meer bij te komen.’
Wat me in poëzie – los van die paar woorden die zo lekker intiem bij elkaar horen – altijd heeft aangetrokken, is hoe je jezelf erin kan herkennen, hoe zelfs de meest droevige woorden troost kunnen brengen en je plots kunnen doen vergeten dat je daarnet nog droevig was: ‘ik ben weg, neem niets mee behalve/de geur van je haren, de zachtheid van je wangen/de smaak van je lippen.’ Het klinkt een beetje cliché, ‘de geur van je haren, de zachtheid van je wangen’, maar in de pen van Sylvie Marie proef ik zoveel echt beleefde gevoelens en zoveel puurheid dat de clichés me niet storen.
Of dit, bijvoorbeeld, een van de mooiste gedichten over ver
langen naar een afwezige geliefde die ik ooit las, over liefde die, als ze eenmaal ware liefde is geweest, nooit meer overgaat, over de hoop waarmee ook het diepste verdriet gekleurd kan zijn:
weerbarstig
bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open
wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.
je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.
hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?
Ik heb op deze blog al eerder gepleit voor meer poëzie in deze stad. Paul Snoek is hier overleden en moet dringend een eerbetoon krijgen. En nu hebben we dus Sylvie Marie. De muren van het nieuwe stadhuis zijn nog steeds beangstigend leeg. Ik heb iets moois gevonden om ze mee in te vullen: een gedicht van onze nieuwe, jonge, mooie, Tieltse dichteres.

Vandaag in Het Nieuwsblad

IZEGEM/TIELT – Dichters spreken over hun werk
Sylvie Marie heeft eerste bundel klaar
Aan de vooravond van Gedichtendag lezen enkele Vlaamse dichters in Izegem voor uit hun werk. Eén van hen is Sylvie Marie ofte Sylvie De Coninck. De jonge Tieltse stelt binnenkort haar debuutbundel ‘Zonder’ voor.

Donderdag is Gedichtendag, maar Izegem waadt vandaag al in een poëtische bui. Naar aanleiding van de uitreiking van de vijftiende poëzieprijs van de stad worden vanavond om 19.30uur in de bar van de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord in de Kruisstraat een aantal dichters bijeengebracht. Jooris van Hulle spreekt met Renaat Ramon, Willy Spillebeen, Herman Leenders en Sylvie Marie over hun werk. De dichters lezen daarna zelf voor uit hun oeuvre. Alle aanwezigen ontvangen achteraf een gelegenheidsgedichtenbundel.
Sylvie Marie is het pseudoniem voor Sylvie De Coninck. De 24-jarige Tieltse publiceert sinds 2005 gedichten in literaire tijdschriften als Het Liegend Konijn, de Poëziekrant, het Nieuw Vlaams Tijdschrift en Lava Literair. Ze schreef ook al enkele poëziewedstrijden op haar naam, zoals de Guido Wulmsprijs van Sint-Truiden en de Conceptpoëzieprijs. Verder werkt zij mee aan de redactie van het literaire tijdschrift Meander en stond ze al geregeld op het podium in Vlaanderen en Nederland.
Volgende maand verschijnt haar debuutbundel, een co-uitgave van de Antwerpse uitgeverij Vrijdag en het Nederlandse Podium. In Zonder kan je een veertigtal gedichten van de jonge Tieltse lezen. ‘Al die gedichten hebben één iets gemeen: ze handelen allemaal over iets of iemand ‘zonder’ iets. Zoals over een held zonder moed’, licht Sylvie een tip van de sluier.
Sylvie De Coninck studeerde politieke en sociale wetenschappen in Gent en volgde daarna nog een jaar journalistiek. Momenteel werkt zij als eindredactrice bij Het Nieuwsblad.
Martin Tytgat